“Ik werk maar vier dagen per week”

De afgelopen weken vielen me een aantal dingen op wanneer het over werken gaat. Het begon met een televisieprogramma op RTL4 waarbij presentatrice Nance met een heel team van stylisten een woning make over weggaven. Het betreffende stelletje kwam aan bod en een voice-over vertelde: “ze hebben een hele moeilijke tijd gehad want mevrouw heeft een burn-out gehad maar gelukkig is ze nu weer fulltime aan het werk”. Toen ik dat hoorde begon er iets te knagen. Vergis je niet, ik ben erg blij voor deze mevrouw en natuurlijk is het fijn dat ze nu weer fulltime kan werken. Maar stel je voor dat ze weer aan het werk was gegaan en ze had ‘maar’ twaalf uur kunnen werken, twintig of zes, is dat dan minder of slechter? Interessant om over na te denken, toch?

De meeste van jullie weten dat ik vijf jaar niet heb kunnen werken. Dat ik volledig arbeidsongeschikt was. Ik heb mezelf daar heel erg lang voor geschaamd en ik heb er ook erg mee geworsteld wat werk voor mij betekent. En ja, ik word erg gelukkig en ben erg dankbaar dat ik weer kan werken. Maar ik vraag me af, ben je alleen maar een volwaardig mens wanneer je kan werken?

Vorige week zag ik een debat bij De Wereld Draait Door en daar was Sylvana Simons te gast en ik vond dat ze een mooi thema ter discussie stelde. Ze had het over mensen die in de bijstand zaten. Ze vroeg aan iemand uit het publiek, “Doe je alleen maar mee in Nederland als je een baan hebt? En inkomen genereert voor jezelf?” Ik vond het een mooie vraag. Mag je ook deelnemen aan de maatschappij wanneer er voor jou wordt gezorgd? Wat als je niet kan werken, wat als je niet aan bepaalde voorwaarden kan voldoen? Ben je dan een minder mens? Ik vroeg dat ook aan Mark, ik was wel benieuwd (zeker met mijn geschiedenis) hoe hij hiernaar kijkt. Natuurlijk ben je een volwaardig mens wanneer je niet kan werken, vindt hij. Maar voor de overheid heeft dat toch een andere betekenis. Als je voor de overheid wel je eigen geld kan verdienen dan breng je per kop geld op in plaats van dat het ze geld kost. Alleen op die manier heeft dat invloed.

En tijdens het schrijven van deze blog hoorde ik het zelfs in de sportschool terugkomen. Ik vroeg een bekende hoe het met haar werk ging. En ze zei “Ja, maar ik werk maar vier dagen per week”. En toen zei ik ook direct, met volle overtuiging, hoezo is dat ‘maar’ vier dagen? Het gaat allemaal om perceptie. En dat we toch ergens het idee hebben opgevat dat je ‘goed’ bezig bent als je fulltime werkt.

We kijken nog steeds met zijn allen erg naar elkaar, van goh en wat doe jij? Wat voor functie heb je? Waar heb je voor gestudeerd? Wat is je inkomen? Het lijkt soms wel alsof we elkaar op basis daarvan classificeren. Jij hebt zoveel inkomsten, jij werkt zoveel of jij kan niet werken. En vervolgens hangen we daar dan allemaal een waardeoordeel aan. Zonde en erg, toch?

Want wat maakt het uit? Ik gun iedereen een baan. Als het niet kan of het is niet mogelijk, dan wil dat niet zeggen dat je dan niet voldoet. En ik hoop dat we daar vanaf kunnen stappen. Heel eerlijk? Zelf was ik hier vooral mijn ergste criticus in.

Ben je alleen maar een topper wanneer je 40, 36 of 38 uur per week werkt? Ik werk bijvoorbeeld 24 uur per week in loondienst en daarnaast doe ik nog veel verschillende dingen. Maar stel je voor wanneer ik alleen ‘maar’ 24 uur per week zou werken. En wanneer iemand dan vraagt “Wat doe je nog meer?” en ik zou zeggen dat ik mezelf vooral bezig houd met chillen en genieten. Is dat dan minder of juist beter? Of maakt het gewoonweg niets uit.

Laten we onszelf niet zo druk maken over elkaar of over wat de maatschappij vindt of zegt. De maatschappij is een statisch iets. Het gaat om ons. Om jou en mij. En daar heb je invloed op. Op jouw stukje. En ontdek wat voor jou werkt als het over werk gaat. Kijk gewoon waar jij je goed bij voelt. Kijk niet teveel naar een ander. Iedereen heeft een eigen belastbaarheid, ambitie, gezondheid.

Met mijn tweede boek heb ik onderzoek gedaan naar gezondheid, herstel en de invloed van werk. Ik denk dat als het gaat over vitaliteit en geluk, dat je dat ook kan halen als je ergens het gevoel uithaalt dat je er toe doet. Dat kan je ook halen uit hele andere dingen dan alleen naar kantoor gaan en op die manier je werk doen. Een hobby, vrijwilligerswerk of iets betekenen voor je medemens, hoe mooi kan het zijn.

Ik denk dat we dat te vaak uit het oog verliezen omdat we heel erg gewend zijn dat je je steentje moet bijdragen in de vorm van een betaalde baan. Maar heel eerlijk, los van gezondheid, de komende jaren zal er niet voor iedereen werk zijn. Hoe gaan we daar dan als maatschappij mee om? Wat voor rol mag je dan spelen? Ik denk dat het er iedere keer op neerkomt dat je dit zelf mag bepalen en dat we alleen maar van elkaar kunnen leren in plaats van naar elkaars verschillen kijken.

Je kent iemand zijn verhaal niet of zijn achtergrond. Je weet niet wat iemand wel of niet heeft geprobeerd. Je kent de verhalen achter de voordeur niet. Ik dacht ook altijd dat ik een hbo-papiertje nodig zou hebben om er toe te doen. Maar dat is niet zo. ik doe nu ook gewoon mee, ik verdien mijn eigen geld, zonder diploma. Er is zoveel meer mogelijk dan je denkt.

2018-09-11T14:32:21+00:00

Leave A Comment