“Ik ben een uitgever, ze boeken mij”

Op het pleintje naast ons huis knalt Rapper Boef al weken door de speakers, de zon breekt zo af en toe stralend door en met vlagen voel ik me net zo zorgeloos als de jongens die een paar meter verderop wat doelloos tegen hun bal aan trappen. Alleen mijn grijze haren verraden iets anders. Gelukkig zijn deze met wat verf weer omhuld met de illusie van de eeuwige jeugd.

In een korte periode is er in mij een aaneenschakeling van emoties. Opluchting. Verdriet. Boosheid. Nieuwsgierigheid. Schaamte. Het gevoel van falen. Het liefst willen verstoppen. Dankbaarheid. Voor alle liefde en vriendschap die ik mag ervaren. De vrijheid die ontstaat. En alle opties die plots als paddestoelen uit de grond opkomen. Ik heb zin om weer stapjes te zetten richting de lente. Nieuwe kansen.

Zondag gaf ik voorlopig mijn laatste eigen workshop “Manifesteer jouw jaar”. En ik vroeg me de afgelopen weken af wat nu precies de bedoeling is van dat hele manifesteren. Het ging me de afgelopen jaren om harde deadlines, doelen. Maar wat ik nu met mijn gezicht op het asfalt opnieuw ontdekte is dat manifesteren misschien juist niet over harde doelen gaat. Maar over hoe je eigenlijk wil leven. Hoe leuk lijstjes, doelen en vooral ook het bereiken ervan is, dat is niet voor het over gaat. Juist in het doelloos zijn zit het verborgen geluk. Verwerk je je indrukken van de dag. In al die dagen dat die jongens een paar meter verderop snapten waar het over ging zat ik met gebogen schouders te typen als een malle. Met het idee dat het in de toekomst samen zou komen. Dat ik dan ok zou zijn met de opofferingen die ik had gebracht. Omdat het immers voor een groter goed was.

Een aantal oude patronen klopten op de deur en lieten zich als vanzelf binnen als oude kameraden. Gelukkig heb ik ze een voor een bedankt en op weg gestuurd. Daar zit de winst die je kan behalen in een moeilijk moment. Je kan er namelijk zelf voor kiezen of je je kameraden een slaapplek aanbiedt of ze hun weg laat vervolgen. En ja, een van mijn oplossingen was absoluut het terug aanzetten van mijn Netflix abonnement. Inmiddels heb ik toch alweer een aantal series op mijn naam. En het was fijn. Goed. Nodig.

Dit is absoluut een goede periode. Ik neem afscheid en knip zogezegd lintjes door. Als einde maar meer als nieuw begin. De grote doelen vallen weg. En hoe erg is dat eigenlijk?

Donderdag had ik een brainstormsessie met Noor en Kim, ik werk met hun samen en we gingen kijken hoe we mijn tweede boek in de markt kunnen zetten. Iets waar ik al een heel plan voor had. Zoals ik dat doe werk ik een plan uit van a tot z. En eigenlijk hebben we hier al vrij snel een streep doorgezet. En de vraag werd gesteld of ik het überhaupt nog wel wil, dit boek afmaken. Verder met uitbrengen. Weer terug naar de conversiestoornis.

Wat wil ik er nog mee? Dat is niet zomaar klinkklaar beantwoord. Mijn gevoel zegt in ieder geval dat ik op dit moment even op pauze wil. Even niets meer. De komende weken geef ik nog drie workshops in opdracht en dan rond ik dat ook voorlopig even af.

Wanneer je je anders wilt voelen, moet je anders denken. Dat las ik deze week nog. Ik ken de wet van de aantrekkingskracht. Hij werkt ook. En heeft ook gewerkt voor mij. Ik geloof zelfs dat ik mijn “boeksituatie” heb aangetrokken. Toch vind ik het moeilijk en dat vind ik ook moeilijk. Dat ik het moeilijk vind. Hoe ik nu goed verder moet. Ik heb me de afgelopen jaren flink laten leiden door mijn agenda. Dat gaf houvast. Rust. Aan de ene kant gooide ik mijn agenda steeds voller zodat ik niet meer hoefde te bedenken wat ik echt wilde. Ik bedacht dingen en ging ze uitwerken. Ongeacht of het zo verstandig was. Ik heb nergens spijt van. Ik wil een rustiger leven en dat heb ik gekregen.

Wanneer het gaat om het aantrekken van wat ik wel wil, weet ik alleen voor nu de gevoelens die ik aan wil trekken. Ik wil energie, rust, blijheid, lichtheid. Die krampachtigheid waar ik de afgelopen jaren op heb gevaren wil ik er deze zomer uitleven. Wandelen en lekker spelen met onze hond. Ik heb hier zo lang zo’n oordeel over gehad. Dat iedereen mag genieten behalve ik. De race die ik wilde lopen met mezelf is wel gelopen. Maar alles is in mij is gewend geraakt aan presteren, toewerken naar iets. Willen slagen. Succesvol willen zijn. Alsof ik hiermee het verleden uit wil vegen. Wat heb ik nog te bewijzen? En aan wie?

Hoe erg is het dat ik even niet weet waar ik heen wil. Juist in die ruimte mag het gaan ontstaan. Het leven valt niet af te dwingen.

Zodra ik de rode loper uitrol voor het leven om binnen te komen ben ik daar waar ik moet zijn.

En wat er gebeurt past ook wel in mijn jaar van focus. Stoppen met wat niet werkt. Ik ben al jaren aan het zoeken, aan het toewerken naar iets groters. Meer. Beter. Meeslepender. Maar ik denk dat het wel goed is zoals het is. Loslaten. Gewoon leven. Genieten. Ik wil bubbelen.

Volgens mij heb ik het teken gekregen om te leven. Maar het is nog even wennen. Net zoals ik moest wennen aan gezond en gelukkig zijn. Beetje gek misschien. Maar ik weet nog steeds niet zo goed hoe ik tussen de regels door gewoon moet leven. En dat ga ik proberen. Nee, doen.

Stay in touch?