About Deborah

This author has not yet filled in any details.
So far Deborah has created 22 blog entries.

Waar focus mij dit jaar heeft gebracht

Wat focus je kan brengen

Ieder jaar kies ik een thema. Een richting. Dit jaar koos ik voor focus. Zonder enig idee waar dit me zou brengen. Ik wist wel dat ik al een aantal dingen op de planning had staan.

Mijn tweede boek.
Workshops en lezingen.
Mijn baan als VA.

Terwijl het jaar zich begon te ontvouwen viel dit een voor een weg.
Er ontstond ruimte.
Maar voor wat? Geen idee.

Mijn baan was leuk en ik had het naar mijn zin.
Toch nam ik ontslag en werk ik vanaf september voor mezelf.

En dat allemaal dankzij focus.
En eigenlijk voor het eerst zonder doel of lijstjes.
Vermoeiend nu ik besef wat ik de afgelopen jaren allemaal “moest” van mezelf.

Toch heeft het me dit leven gebracht, dat wat ik zo graag wilde.
Werken vanuit huis. Meer vrijheid. Meer ruimte en tijd.
Energie overhebben. Een opgeruimder huis. Een opgeruimder hoofd.
Samenzijn met de mensen waar ik me goed bij voel.
Samenwerken met de mensen waar ik me goed bij voel.
Was het makkelijk? Ging het vanzelf? Niet echt.

Toch wist ik al die tijd dat ik op de goede weg zat. Hoe moeilijk ik het ook vond om te kiezen.
Hoeveel buikpijn en energie het me ook heeft gekost.

Mijn boek waar ik me niet goed bij voelde is voorbij. Mijn oude blog. Mijn baan. De workshops en lezingen. Het stof is aan het neerdalen.
Geen overvolle agenda met talloze projecten, allerlei afspraken en plannen.
Geen kantoor meer. Geen collega’s. Geen bescherming.
Geen grootse doelen of wensen. Alles is er al en dat maakt me blij.
Mijn eigen tijd. Mijn eigen uren. Ik werk minder uren. Heb sinds kort ook echt weekend.

Ik hoef niet meer zo nodig “online” iets op te bouwen. Te bloggen of drie keer per week iets op Facebook te posten omdat het zo hoort. Ik had er maandenlang geen behoefte aan om iets te delen. Ik wist zelf niet zo goed wat en hoe. Schrijven pakte ik gelukkig weer op. In mijn dagboek. Dat wel.

Wat heeft me nu eigenlijk tot hier gebracht?

Visualisatie
Vorig jaar november was ik te gast tijdens het Live your Purpose event van The New Business Women. Ik mocht daar spreken. Ik had twee weken non-stop iedere dag gewerkt. Was van hot naar her gerend en als resultaat was ik zo ongelofelijk moe dat ik bijna niet op mijn benen kon staan. Ik maakte me enorme zorgen of ik het wel zou redden en of mijn verhaal wel over zou komen. vanuit die moeheid gingen we een meditatie in en wat er daarna gebeurde heeft tot hier geleid, daar ben ik van overtuigd. Het was een geleide meditatie waarbij je naar bed ging in je eigen huis en vijf jaar later wakker werd. Waar was je, met wie en hoe zag je leven eruit? Waar ging je naartoe om te werken, wat voor werk deed je? En wat zijn de dingen die je daarna doet voor je plezier? Wat ik zag was voor mij zo’n enorme bevestiging en het gaf me zo’n enorm overvloedig en gelukkig gevoel. Ik werd wakker in mijn eigen bed, was me bewust van het feit dat Mark er ook was. en toen ik opstond zag ik in de kamer waar nu alle was droogt een baby. Dat gaf me zo’n enorme schok maar ook van blijdschap omdat dit voor mij al zo lang een vraagteken is. toen ik de dag wilde starten en naar mijn werk wilde gaan merkte ik dat ik niet ergens naartoe ging maar weer terug naar boven liep, naar mijn werkkamer en dat ik voor mezelf werkte. Dat gaf me ook zo’n enorm goed gevoel. Alles viel op zijn plek. Ik voelde dat ik op afstand met veel mensen samen werkte. Online. En dat ik zelf ook online trainingen gaf. Voor mijn plezier ging ik ’s middags lopen met onze hond. Die we toen nog niet hadden.

Intuïtie
Tijdens deze oefening stroomden de tranen over mijn wangen. Zoveel vraagtekens waren beantwoord en ik zag mijn toekomst voor me. Vol rust en vervulling ging ik terug naar huis en vertelde ik mijn verhaal aan Mark. Hij schrok nergens van en vond het logisch klinken. Over vijf jaar zou mijn leven er zo anders uitzien. Maar blijkbaar had ik dat verlangen zo sterk vastgezet dat het veel sneller kwam dan ik ooit had gedacht. Onze pup kwam in mei, mijn hele agenda werd leeg geveegd en “opeens” kwamen de klanten naar me toe die met mij samen wilden werken vanuit het VA zijn. ik kon het niet geloven. Ik had al eerder vragen gehad om als VA te werken en iedere keer zette ik die vragen zonder enige twijfel door. Ik was immers geen VA. Zo voelde ik me niet. Toch vond ik het vak steeds leuker en kwam in dit werk zoveel samen.

Alle keuzes die ik dit jaar heb gemaakt, en dat zijn er nogal wat, heb ik uiteindelijk gemaakt op basis van mijn gevoel. Wat mijn intuïtie me aangaf. Ook al kon ik het vervolgens rationeel niet verklaren, dat sterke gevoel van “nee” was voor mij zo duidelijk en doorslaggevend dat ik daar tot nu toe iedere keer naar heb geluisterd.

Een jaar eerder heb ik niet naar deze “nee” geluisterd en tekende ik tegen beter weten in mijn tweede boekencontract. Daarna heb ik een jaar met een enorme steen in mijn buik rondgelopen. En ook nog eens al mijn vrije tijd en ook nog best veel geld geïnvesteerd in een project wat eigenlijk gedoemd was om te mislukken. Wat het uiteindelijk ook deed. Ik denk dat ik zo hard op mijn bek moest vallen om de les te leren dat ik nooit meer tegen mijn eigen gevoel in mag gaan. Hoe niet sociaal wenselijk het soms ook mag zijn. Niet te verklaren of niet uit te leggen. Nee is nee. En als ik eerlijk ben heb ik nog nergens spijt van gehad in dit jaar.

Focus
Van mijn eerste boek, tweede boek, twee blogs, tientallen verschillende workshops, lezingen, contacten, opdrachtgevers, werken in loondienst met diverse klanten, en de wens om als zelfstandige te weken is uiteindelijk alleen het laatste overgebleven. Het blijft soms nog onwerkelijk. Een half jaar geleden ongeveer werd de stekker uit mijn boek getrokken en heb ik zelf handmatig de workshops stopgezet. En ik had werkelijk waar geen idee waar mijn leven naartoe zou leiden. En dat is precies wat ik blijkbaar nodig had. Al dat krampachtige geplan heeft me ontzettend veel gebracht, ik heb zoveel geleerd en veel mensen mogen ontmoeten, inspirerende dingen meegemaakt. En ik heb geleerd dat met heel veel wilskracht je eigenlijk alles wel kan.

Waar gaat focus eigenlijk om? Voor september werkte ik iedere dag. Ik wist dat dit nodig was om enerzijds mijn werk goed af te ronden en anderzijds mijn eigen werk goed op te bouwen. Ik bouwde mijn website en aan mijn klantenbestand. En nam bijna geen dag vrij. Ik wist waar ik het voor deed. Maar tegelijkertijd ging ik week na week achteruit in mijn gezondheid. Leuke dingen? Die stonden niet op de agenda. Het was echt een kwestie van doorbijten en hopen dat ik zou blijven staan.

 

Heel eerlijk? Ik heb hierin veel kruim ingeleverd en mijn energie is nog steeds niet de oude. Maar juist omdat ik me lichamelijk zo slecht heb gevoeld deze zomer weet ik dat dit ik dit nooit meer wil. Het gaat volgens mij bij focus vooral om waar je je op focust. En voor mij is dat, na wat omzwervingen, gezondheid, rust, geluk en vrijheid. En alle keuzes die ik maak toets ik nu op deze voorwaarden.

Loslaten
Wat heb ik veel losgelaten als ik het zo allemaal nog eens op een rijtje zet. Verwachtingen die ik had van mezelf. Of van hoe ik dacht dat het moest zijn. Dat ik moest zijn. Ik heb het hele enorme krampachtige doelenmeisje losgelaten. Ik voel meer rust dan ooit, en natuurlijk is het ook nog een weg van ontwikkeling met mezelf. Ik wil nog heel veel leren en ontwikkelen. Maar voor nu is het even goed zo. Ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik nu al het leven mag leiden waar ik van droomde. Vanuit huis werken, samenzijn met Mark en onze hond en katten. Rust. Uiteindelijk is dat waar het om gaat. Je geliefden, familie, gezondheid. Ik was het bijna weer even kwijt. In mijn honger naar het gedroomde leven. Maar nu ik hier ben wil ik vooral koesteren wat er is. Wat ben ik rijk.

Zoekt en gij zult vinden

Zoekt en gij zult vinden

Het boek “Moe van het moeten kiezen” hangt voor mij aan elkaar van herkenning. Alle thema’s waar ik mee bezig ben komen in dit boek samen. Tikkeltje informatief, af en toe wat ‘abracadabra’ en soms wat spiritueel wellicht, maar wat geniet ik van dit boek.

Waar de hysterie zich in de vroegere cultuur van plicht-en-moeten presenteerde in de vorm van spectaculaire verlammingen, zie je nu een ‘spectaculair uitgeput lichaam’ in een cultuur van vrijheid-en-mogen. (Moe van het moeten kiezen. – Marc Desmet)

Het is best gek om te lezen dat hetgeen wat veel mensen ervaren, allemaal met, in en op zichzelf, ‘dingen’ zijn van deze tijd. Stress, vermoeidheid en burn-outs horen volgens het boek bij onze cultuur. Ik vind het best frappant, dat wanneer je te maken hebt met dit soort ellende, je jezelf vaak als Remi – alleen op de wereld – waant. Terwijl we dus eigenlijk allemaal Remi zijn, zonder dat we dat van elkaar weten.

Zo bijzonder zijn we dus niet. Lange tijd dacht ik ‘de enige’ te zijn met de gevoelens, gedachten en vragen die ik had. Steeds meer ontmoet ik mensen die zinnen formuleren die zo uit mijn hoofd lijken te stromen. Ik lees blogs waarvan ik mezelf als opgerold in een dekentje verwarmd en gezien voel. Boeken met knisperende pagina’s vol herkenning.

Zoek en gij zult vinden. Vroeger lag onze lotsbestemming in de handen van God. Tegenwoordig krijg je deze verantwoordelijkheid in je eigen schoot geworpen.

We zijn onze eigen Messias. De schepper van ons eigen leven. Niet letterlijk natuurlijk. Je eigen ouders staan nog steeds aan de basis van jouw bestaan. Zo’n grootsheid dicht ik ons ook weer niet toe. En je hebt niet alles in handen.

Vanaf dat je volwassen bent mag je het zelf gaan doen. En dat is nogal een ding. Velen van ons kunnen het niet zo goed dragen. Ons eigen geluk en zingeving. Zelf doen is het credo. Maar ja. Hoe pak je dat dan ‘goed’ aan? En hoe doen de buren dat dan? Of je oude studievrienden? Mensen voelen zich leger dan ooit. Depressiever. Massaal zoekend. Naar wat eigenlijk? Misschien ligt het antwoord niet zozeer in onszelf. Maar gaat het toch om verbinding. Met de ander. We stellen onszelf te vaak de vraag wat de ander voor meerwaarde geeft aan ons leven. Maar bedenken we onszelf ook wel eens wat onze meerwaarde kan zijn voor anderen?

We doen allemaal maar wat.

Met de beste intenties. Met pieken en dalen. Saaie dagen. Klote weken. Dieptepunten. Momenten van rust. Een bulderende lach. Verveling. Teleurstelling. Liefde. Verlangen. Blijdschap. Routine. Maar toch. We doen maar wat.

Wanneer je keuzes maakt ben je bijna bang om jezelf vast te leggen, want wat als je nu een grote kans laat schieten? En wil je die deur dan wel voor altijd sluiten? Maar wat als je het niet doet? Kan je alle opties zomaar open laten? Ik merk om me heen dat de mensen die keuzes maken, een focus hebben, hier ook wat rustiger van worden. Maar dat hoeft niets te betekenen. Want voor anderen kan het juist weer voor onrust zorgen.

Wanneer we onszelf allemaal alleen op de wereld wanen. Leegheid ervaren. Zoekend zijn en het grote geluk maar niet vinden. Dan zou het toch anders kunnen denk ik. Foute keuzes bestaan niet. Kies en ga ervoor. En wanneer je het toch anders wilt, kies opnieuw. Zie anderen en vraag wat je kan betekenen. Luister oprecht naar wat de ander beweegt. Geef je tijd, aandacht en liefde. Juist in gesprekken volgt de herkenning en het gevoel dat we er niet alleen in staan. Wellicht kan het helpen wanneer we onszelf niet als middelpunt zien. Maar in verbinding met alles en iedereen. We zijn een onderdeel van de rest van de wereld. En samen moeten we deze klus klaren.

“Druk lijkt het nieuwe goed”

Druk lijkt het nieuwe goed

Waar het eerst standaard “goed” ging met de persoon tegenover je, lijkt de laatste tijd vooral “druk” het nieuwe antwoord te zijn. De afgelopen jaren maakte ik me ook schuldig aan dit nietszeggende gegeven. Want wat zegt het eigenlijk? Als ik naar mezelf kijk, was ik dan echt zo druk of maakte ik me vooral druk over het idee dat ik het druk had? Tja, ik ben er maar druk mee, zo zie je maar.

Het lijkt ook bijna een verdienste te zijn. Wie het drukst is heeft gewonnen. En wat win je dan eigenlijk? We hebben allemaal 168 uur te verdelen in onze week. En hoe we dit indelen, los van “de verplichte dingen”, is aan ons. Wat ik ook vaak voorbij hoor komen is het toverwoord balans. Want we willen allemaal duizend dingen tegelijk proppen in die 168 uur. En dan willen we ons ook tegelijkertijd zen voelen. Tja. Wanneer ik het zo opschrijf moet ik een beetje lachen. Zijn we niet compleet gek geworden?

Toch ontstaat er ook alweer een tegenbeweging in het altijd maar druk willen zijn. We willen onthaasten. Wat meer offline zijn. Met onze handen in de aarde. Dingen maken, heel hippig wordt dat DIY (Do It Yourself) genoemd. We willen meer ontspannen maar hebben wel een oordeel over onszelf wanneer we even niets doen. Want hoe moet je jezelf vervelen? Die kunst is ons verleerd. In deze tijd is het juist de uitdaging om gericht te leven. Met focus te kunnen kiezen voor wat je wel en niet doet. Jezelf willoos laten overspoelen door het leven en het excuus van drukte boven alles zetten is zonde.

We kennen allemaal het fenomeen van mensen die in de eerste week van hun vakantie direct ziek worden. Of mannen die te snel overlijden wanneer ze met pensioen kunnen. Dit is wel heel drastisch gesteld. Druk zijn, druk doen, jezelf druk maken is een sociaal geaccepteerde dekmantel. Want wat gebeurt er wanneer je even stilstaat?

Op woensdagen ben ik vrij van mijn werk als VA. En de afgelopen jaren waren dit mijn werkdagen voor mezelf. Ik bereidde workshops voor en schreef mijn boek. Nu dit even niet meer nodig is, valt deze drukte weg en mag ik zelf deze dagen invullen. Mooi zou je denken. Zo’n zee van tijd. En velen zullen met me willen ruilen voor zo’n vrije dag. Maar de eerste paar weken werd ik al zenuwachtig van het idee. Ik wist niet wat ik moest doen om me nuttig te voelen. Dus maakte ik in een kramp maar weer een lijstje. En werd nog zenuwachtiger. Met als resultaat dat ik op donderdag opgelucht weer naar mijn werk mocht. Gek, toch? Gelukkig begin ik hierin een verandering op te merken. En zie ik het als een goede dag. En zie ik in dat nuttig zijn niet het hoogst haalbare is.

Tijdens mijn opname werd mij verteld dat dit een logische reactie is. Ze noemden het voorbeeld dat je een marathonloper ook niet uit zijn race kan halen en dan kunt verwachten dat hij direct kan ontspannen. Wanneer je lange tijd onder druk staat en met stress te lang doorloopt wordt het steeds moeilijker om tot ontspanning te komen. En juist wanneer je dan stil gaat staan ervaar je gevoelens van onrust. En dat is niet prettig en dus kom je al snel weer in beweging. Totdat je niet meer kan en gedwongen wordt om stil te staan.

Sommige mensen genieten van een vol bestaan en kunnen daar prima op functioneren. En anderen zijn gebaat bij een wat evenwichtiger leven, ook prima. Durf jouw tempo te kiezen, los van wat anderen zeggen. Die vrije woensdag is mijn ijkpunt in een volle week. Het helpt me om even terug te schakelen en weer op te laden voor de rest van de week.

Veel vrouwen vinden dat ze fulltime moeten werken. Of hebben een oordeel over parttime werken. Ik merk dat het voor mij op deze manier werkt om ook op lange termijn mijn werk en de combinatie van verschillende dingen vol te kunnen houden. En vooral ook plezier te blijven hebben.

Ik begin weer te beseffen dat ik nog zeeën van tijd voor me heb. Ik zette mezelf de afgelopen weken onder hoogspanning. Ik moest keuzes maken over alles rondom mijn boeken. Mijn eerste boek moet letterlijk worden verlengd. Er zijn nog 20 boeken en daarna is de eerste druk op. Het e-book abonnement loopt binnen twee weken af. Stop ik met dit boek of ga ik door? Ik verkoop nog steeds zo’n 3 tot 4 boeken per week. Lastig.

En dan dat tweede boek. Ik forceerde een keuze. Ga ik het afmaken? Of stop ik ermee? Wordt het een e-book of een fysiek boek? Wil ik het nog wel afmaken? En hoe vooral? Ik til er vast ook te zwaar aan. Maar dat deze keuze nu bij mij ligt, vind ik best zwaar en vermoeiend. Nog steeds. Maar na een aantal goede gesprekken met mijn vriendinnen ben ik tot de conclusie gekomen dat ik even helemaal geen keuze ga maken. Het is nog te vroeg.

We hebben vaak het idee dat als we iets doen het direct perfect moet zijn. En het liefst zo snel mogelijk. Maar ik besef steeds meer: ontwikkeling kost tijd. Het leven kost tijd. Hoe mooi is dat? Hoe je je tijd ook beleeft, het is jouw tijd. Make it count. Het leven kan soms in een seconde anders zijn.

“Ik ben een uitgever, ze boeken mij”

“Ik ben een uitgever, ze boeken mij”

Op het pleintje naast ons huis knalt Rapper Boef al weken door de speakers, de zon breekt zo af en toe stralend door en met vlagen voel ik me net zo zorgeloos als de jongens die een paar meter verderop wat doelloos tegen hun bal aan trappen. Alleen mijn grijze haren verraden iets anders. Gelukkig zijn deze met wat verf weer omhuld met de illusie van de eeuwige jeugd.

In een korte periode is er in mij een aaneenschakeling van emoties. Opluchting. Verdriet. Boosheid. Nieuwsgierigheid. Schaamte. Het gevoel van falen. Het liefst willen verstoppen. Dankbaarheid. Voor alle liefde en vriendschap die ik mag ervaren. De vrijheid die ontstaat. En alle opties die plots als paddestoelen uit de grond opkomen. Ik heb zin om weer stapjes te zetten richting de lente. Nieuwe kansen.

Zondag gaf ik voorlopig mijn laatste eigen workshop “Manifesteer jouw jaar”. En ik vroeg me de afgelopen weken af wat nu precies de bedoeling is van dat hele manifesteren. Het ging me de afgelopen jaren om harde deadlines, doelen. Maar wat ik nu met mijn gezicht op het asfalt opnieuw ontdekte is dat manifesteren misschien juist niet over harde doelen gaat. Maar over hoe je eigenlijk wil leven. Hoe leuk lijstjes, doelen en vooral ook het bereiken ervan is, dat is niet voor het over gaat. Juist in het doelloos zijn zit het verborgen geluk. Verwerk je je indrukken van de dag. In al die dagen dat die jongens een paar meter verderop snapten waar het over ging zat ik met gebogen schouders te typen als een malle. Met het idee dat het in de toekomst samen zou komen. Dat ik dan ok zou zijn met de opofferingen die ik had gebracht. Omdat het immers voor een groter goed was.

Een aantal oude patronen klopten op de deur en lieten zich als vanzelf binnen als oude kameraden. Gelukkig heb ik ze een voor een bedankt en op weg gestuurd. Daar zit de winst die je kan behalen in een moeilijk moment. Je kan er namelijk zelf voor kiezen of je je kameraden een slaapplek aanbiedt of ze hun weg laat vervolgen. En ja, een van mijn oplossingen was absoluut het terug aanzetten van mijn Netflix abonnement. Inmiddels heb ik toch alweer een aantal series op mijn naam. En het was fijn. Goed. Nodig.

Dit is absoluut een goede periode. Ik neem afscheid en knip zogezegd lintjes door. Als einde maar meer als nieuw begin. De grote doelen vallen weg. En hoe erg is dat eigenlijk?

Donderdag had ik een brainstormsessie met Noor en Kim, ik werk met hun samen en we gingen kijken hoe we mijn tweede boek in de markt kunnen zetten. Iets waar ik al een heel plan voor had. Zoals ik dat doe werk ik een plan uit van a tot z. En eigenlijk hebben we hier al vrij snel een streep doorgezet. En de vraag werd gesteld of ik het überhaupt nog wel wil, dit boek afmaken. Verder met uitbrengen. Weer terug naar de conversiestoornis.

Wat wil ik er nog mee? Dat is niet zomaar klinkklaar beantwoord. Mijn gevoel zegt in ieder geval dat ik op dit moment even op pauze wil. Even niets meer. De komende weken geef ik nog drie workshops in opdracht en dan rond ik dat ook voorlopig even af.

Wanneer je je anders wilt voelen, moet je anders denken. Dat las ik deze week nog. Ik ken de wet van de aantrekkingskracht. Hij werkt ook. En heeft ook gewerkt voor mij. Ik geloof zelfs dat ik mijn “boeksituatie” heb aangetrokken. Toch vind ik het moeilijk en dat vind ik ook moeilijk. Dat ik het moeilijk vind. Hoe ik nu goed verder moet. Ik heb me de afgelopen jaren flink laten leiden door mijn agenda. Dat gaf houvast. Rust. Aan de ene kant gooide ik mijn agenda steeds voller zodat ik niet meer hoefde te bedenken wat ik echt wilde. Ik bedacht dingen en ging ze uitwerken. Ongeacht of het zo verstandig was. Ik heb nergens spijt van. Ik wil een rustiger leven en dat heb ik gekregen.

Wanneer het gaat om het aantrekken van wat ik wel wil, weet ik alleen voor nu de gevoelens die ik aan wil trekken. Ik wil energie, rust, blijheid, lichtheid. Die krampachtigheid waar ik de afgelopen jaren op heb gevaren wil ik er deze zomer uitleven. Wandelen en lekker spelen met onze hond. Ik heb hier zo lang zo’n oordeel over gehad. Dat iedereen mag genieten behalve ik. De race die ik wilde lopen met mezelf is wel gelopen. Maar alles is in mij is gewend geraakt aan presteren, toewerken naar iets. Willen slagen. Succesvol willen zijn. Alsof ik hiermee het verleden uit wil vegen. Wat heb ik nog te bewijzen? En aan wie?

Hoe erg is het dat ik even niet weet waar ik heen wil. Juist in die ruimte mag het gaan ontstaan. Het leven valt niet af te dwingen.

Zodra ik de rode loper uitrol voor het leven om binnen te komen ben ik daar waar ik moet zijn.

En wat er gebeurt past ook wel in mijn jaar van focus. Stoppen met wat niet werkt. Ik ben al jaren aan het zoeken, aan het toewerken naar iets groters. Meer. Beter. Meeslepender. Maar ik denk dat het wel goed is zoals het is. Loslaten. Gewoon leven. Genieten. Ik wil bubbelen.

Volgens mij heb ik het teken gekregen om te leven. Maar het is nog even wennen. Net zoals ik moest wennen aan gezond en gelukkig zijn. Beetje gek misschien. Maar ik weet nog steeds niet zo goed hoe ik tussen de regels door gewoon moet leven. En dat ga ik proberen. Nee, doen.

Geen boek meer?

Geen boek meer?

Lastig om de juiste woorden te vinden voor deze blog. Afgelopen week heb ik me diep geschaamd en wilde mezelf het liefst verstoppen. Een jaar lang heb ik mezelf online kwetsbaar opgesteld. Verteld over hoe ik mijn tweede boek heb geschreven. Hoe lastig ik het vond. Hoe spannend. En hoe onzeker ik hierin was.

Laat ik maar zeggen / schrijven zoals het is.

De uitgever waar ik mijn boek voor schrijf heeft vorige week woensdag per direct het contract ontbonden. Ik ben ontslagen zogezegd. Na 14 maanden werk. Bloed, zweet en heel veel tranen. Zonder enig voorteken aan de wand, een wederkerig gesprek en waarschuwingen is de stekker eruit getrokken. Het voelt alsof het nog steeds niet is gebeurd. Maar toch wel.

Ik ging het gesprek in met heel veel onzekerheid en spanning. Want hoe zou de rest van mijn jaar eruit komen te zien? Ik vond het zo spannend. Hoeveel werk zou er nog zijn om het af te maken? Ik stuurde mijn manuscript een paar weken geleden op naar mijn redacteur. En tegelijkertijd naar twee meelezers. Beide onafhankelijk en deskundige partijen op de inhoud. Zij waren unaniem erg enthousiast. Ze stelden me de dag van te voren gerust dat het prettig leesbaar was. En van ongelofelijke meerwaarde. Ik ging met een geruster hart slapen.

Woensdagochtend. Mijn redacteur vertelde me dat ze slecht nieuws voor me had. Vervolgens draaide ze er tien minuten omheen. Ondertussen was ik verbaal in mijn hele leven nog nooit zo sterk als in dit gesprek. Ik zocht eerst naar gemeenschappelijke grond om te kijken naar wat we aan konden passen. Hoe we het verder aan zouden gaan pakken. Maar al snel merkte ik dat er geen gesprek mogelijk was. Ik vroeg haar wat ze me nu eigenlijk vertelde.

‘Ik trek me terug, ik kan niet meer met je samenwerken.’ Ik vroeg nog wat dat betekende. In een paar minuten lagen alle kaarten op tafel. Ze had het al besproken met de uitgever, die mij nota bene zelf gebeld heeft en over de streep getrokken heeft om het boek te schrijven. Ik vroeg wat de uitgeverij ervan vond. Het zouden volgens haar teveel versies kosten om hier een goed boek van te maken.

‘Zij staan volledig achter mij.’ Ik vroeg nog wat dat dan betekende. ‘Dat wij als uitgeverij het contract ontbinden, het spijt me vreselijk.’ Mijn hersenen registreerden niet wat ze bedoelde. Wat ze eigenlijk vertelde.

Geen. Boek. Meer.

Veertien. Maanden. Werk.

Al die dagen. De zondagmiddagen, woensdagen, vaak ook de zaterdag. De strepen in mijn agenda. Iedere dag zat het in mijn gedachten.

Je zou eens moeten weten hoeveel werk ik hierin heb gestopt. De uren. Alle interviews. Het hele land door. De kosten. De onzekerheid die ik heb gevoeld. Hoe ver ik mijn comfortzone heb uitgerekt hiervoor. Iedere keer opnieuw voelde het niet goed. En ik durfde maar niets te zeggen.

Ik had nog nooit zo’n samenwerking gehad. Ik wilde niemand voor het hoofd stoten. En dus beukte ik door. Zette ik door. Met alles wat ik in me heb, heb ik dit boek geschreven.

En niemand gaat mij vertellen dat het slecht is.

‘Ik had verwacht dat de trein inmiddels vertrokken zou zijn, maar dat lees ik niet terug in je stuk.’

Alles wat ik hiervoor heb gedaan. Voor dit?

Al jaren ben ik onzeker over mijn schrijverschap. Laten we zeggen dat ik hierover geen liefdevolle aai over mijn bol heb ontvangen tijdens het gesprek. Maar goed. Dat heeft niet zoveel meerwaarde en dat vind ik ook niet zo netjes om daar op in te gaan.

Gelukkig heb ik vandaag mijn rechten terug gekregen en is mijn boek officieel weer in mijn eigen handen. En geloof maar niet dat ik nog op zoek ga naar een andere uitgeverij. Nooit wil ik meer in deze positie terecht komen. Ik vertrek vanaf nu alleen nog maar vanuit mijn eigen gevoel. Voelt het goed? Ja. Dan kunnen we verder kijken. En anders niet.

Ik ben nog nooit zo gekwetst geweest als nu. En toch, voel ik me sterk en positief. Ik kom hier goed uit. Dat geloof ik. Ik heb geen uitgeverij nodig. Ik was zo bang voor de feedback en zocht een jaar lang naar goedkeuring. En uiteindelijk is dit het resultaat. Prima. Niemand gaat mij vertellen wie ik ben. Ik ga voor niemand buigen. Ja, ik ben gekwetst. Maar ik kom hier wel uit. Eerst zorgen dat ik weer stevig op eigen benen sta. Herstellen. Terugveren en dan ga ik kijken wat ik met mijn boek ga doen.

Als ik een ding weet is het dat ik niet zo snel opgeef. Dat ik altijd weer terugveer na een tegenslag. En dat het ook nog wel eens in mijn voordeel kan werken. Tot nu toe heeft dat altijd zo gewerkt voor mij.

Het is een week geleden en nu de tranen gedroogd zijn, merk ik dat ik mijn eigen regie weer in handen ga krijgen. Ik mag zelf bepalen wat ik met mijn boek doe. De komende tijd ga ik het herschrijven zodat het weer volledig “Deborah” ademt. In plaats van iets wat ik dacht dat hoorde. Wat er van mij werd verwacht. Mijn moeder zei het nog zo mooi: “je hebt een jaar lang geprobeerd anderen tevreden te stellen en uiteindelijk is dat niet gelukt. Ik vraag me af of het ooit gelukt was.”

Twee lyrische reacties en een vernietigende. Natuurlijk was het belangrijk hoe de uitgeverij erover dacht. Dat blijkt maar weer in het resultaat nu. Maar uiteindelijk gaat het of ik erachter sta. Voel ik me er goed bij? Ga ik hier mijn naam op zetten? Daar ga ik naar streven en dan is het voor mij goed. Ook de mensen om me heen, ik ben zo ontzettend gesteund. Dat is niet te geloven. Daar ben ik ongelofelijk dankbaar voor.

Woensdag was voor mij de dag dat ik zou horen hoe de rest van mijn jaar eruit zou komen te zien. En weet je, dat is precies wat ik gekregen heb. Niemand gaat mij namelijk vanaf nu ooit nog vertellen hoe mijn jaar eruit gaat zien, behalve ikzelf en Mark. En dat is misschien nog wel mijn grootste les en geschenk.

#HetInstagramleven

#HetInstagramleven

Hoe moeilijk maken we het onszelf? We gaan van burn-out naar bore-out en weer terug, van het ene doel naar het volgende. Chronisch ontevreden terwijl we onderweg zijn naar een ongrijpbaar fata morgana in de verte genaamd perfectie. Ik vergelijk het met het ‘Instagram leven’. Foto’s met prachtige mensen, mooie kleren, volle agenda’s en opdrachten. Altijd gezond eten voor hun neus. Gelukkige gezichten. Het kan niet op.

We denken dat de ander iedere dag soepel zijn bed uit stapt en met gemak door het leven stapt. Want op de foto ziet het er moeiteloos uit. En weet je wat zo grappig is? We geloven dat het zo werkt. Althans, ik kan dat weken achter elkaar bedenken. Alsof de ander er niet keihard voor werkt. Alles lijkt meer maakbaar dan ooit. En tegelijkertijd lijken mensen ongelukkiger dan ooit. Eenzamer. Ik vind het zo ongrijpbaar. De druk ligt hoog. Want als het allemaal binnen handbereik is, waarom lukt het ons dan niet allemaal?

What you see is what you get. Wanneer je dit letterlijk neemt is dit ook echt zo. ‘Oohhh ik ben zoo moeeeehoeee’, ‘Ik kan dit allemaal niet’, ‘Ik ben nog lang niet waar ik wil zijhijn’, ‘Waarom gaat nou niets vanzelf?’* Dat soort inspirerende gedachten. En wat gebeurt er? Je bent moe, je ziet alleen maar wat je niet kunt en staat stil. Anderen zijn slimmer, succesvoller, gemotiveerder, gezonder, slanker. Vul maar in. Maar wat daarvoor nodig is zie je niet aan de buitenkant. *Een praktijkvoorbeeld uit mijn eigen leven

Ik geloof dat je jezelf gek kunt praten. Moe. Ziek. Best een verantwoordelijkheid. En eng. Want het tegenovergestelde werkt ook. Je kunt jezelf energieker en gelukkig denken. Ik zou er een online training over kunnen geven. Nieuwsbrieven vol over kunnen pennen. Mijn tanden wit laten bleken en met de grootste glimlach ever jou kunnen laten geloven dat het vanzelf gaat. Dat gelukkig zijn. Het enige wat je hoeft te doen is het bij jezelf te houden. Je hebt het immers zelf in eigen hand.

En daar zit dus juist de uitdaging. De verantwoordelijkheid voor je eigen leven en geluk nemen is lastig. Zwaar. Soms behoorlijk vermoeiend. Je kan er af en toe ontmoedigd door raken. Maar er komt ook altijd weer een moment dat je het om kan draaien. Dat heeft soms tijd nodig. En positiviteit is niet iets wat je de hele dag door aan kunt zetten als een Duracel konijntje.

Ook ik zoek antwoorden. Buiten mezelf. Ik vergelijk me met anderen. Geniet van visuele perfectie. Ik volg Amerikaanse ‘goeroes’ op het gebied van zelfhulp zoals Gabrielle Bernstein en Marie Forleo. Ik lees talloze blogs en artikelen. Ik kijk naar Youtubefilmpjes. En ik vraag me af of we onszelf mentaal vooral uitputten. Vroeger werkten mensen iedere dag en was je niet opgebrand. Je zorgde gewoon voor eten op tafel. Punt. En nu is dat niet genoeg. De tafel moet mooi zijn. Het eten moet ook vooral mooi, puur, gestyled, vegan en bio zijn. Nog een paar leuk per ongeluk casual geplaatste accessoires en het lijkt wel alsof het spontaan zo moest zijn.

Denken we dat het allemaal gestyled moet zijn voordat we onszelf kunnen laten zien? En dan bedoel ik niet alleen online. Is dit dan wat ons zo uitput? Het is zo dubbel. Werkelijk geluk zit in jezelf, maar betekent dit dat je alleen maar met jezelf bezig zou moeten zijn? We leven samen op deze aarde. En hoe meer we onszelf vergelijken met anderen, des te meer we denken dat we allemaal op ons eigen eilandje leven. Een mooier eilandje, van een wat groter formaat of niet. En de grap is, dat we grotendeels allemaal zoeken naar dezelfde waarden. Liefde, geluk en gezondheid. Maar dat ziet er bij iedereen anders uit. Juist die diversiteit maakt het interessant. Instagram is geen referentiekader van de realiteit. Het is de belichaming van onze zoektocht naar de fata morgana “perfectie”. En daar is wat mij betreft niets mis mee.

Overigens ben ik te volgen via Instagram.

Zoals Beyonce zou zeggen: “Perfection is a disease of a nation”.

“Ik werk maar vier dagen per week”

“Ik werk maar vier dagen per week”

De afgelopen weken vielen me een aantal dingen op wanneer het over werken gaat. Het begon met een televisieprogramma op RTL4 waarbij presentatrice Nance met een heel team van stylisten een woning make over weggaven. Het betreffende stelletje kwam aan bod en een voice-over vertelde: “ze hebben een hele moeilijke tijd gehad want mevrouw heeft een burn-out gehad maar gelukkig is ze nu weer fulltime aan het werk”. Toen ik dat hoorde begon er iets te knagen. Vergis je niet, ik ben erg blij voor deze mevrouw en natuurlijk is het fijn dat ze nu weer fulltime kan werken. Maar stel je voor dat ze weer aan het werk was gegaan en ze had ‘maar’ twaalf uur kunnen werken, twintig of zes, is dat dan minder of slechter? Interessant om over na te denken, toch?

De meeste van jullie weten dat ik vijf jaar niet heb kunnen werken. Dat ik volledig arbeidsongeschikt was. Ik heb mezelf daar heel erg lang voor geschaamd en ik heb er ook erg mee geworsteld wat werk voor mij betekent. En ja, ik word erg gelukkig en ben erg dankbaar dat ik weer kan werken. Maar ik vraag me af, ben je alleen maar een volwaardig mens wanneer je kan werken?

Vorige week zag ik een debat bij De Wereld Draait Door en daar was Sylvana Simons te gast en ik vond dat ze een mooi thema ter discussie stelde. Ze had het over mensen die in de bijstand zaten. Ze vroeg aan iemand uit het publiek, “Doe je alleen maar mee in Nederland als je een baan hebt? En inkomen genereert voor jezelf?” Ik vond het een mooie vraag. Mag je ook deelnemen aan de maatschappij wanneer er voor jou wordt gezorgd? Wat als je niet kan werken, wat als je niet aan bepaalde voorwaarden kan voldoen? Ben je dan een minder mens? Ik vroeg dat ook aan Mark, ik was wel benieuwd (zeker met mijn geschiedenis) hoe hij hiernaar kijkt. Natuurlijk ben je een volwaardig mens wanneer je niet kan werken, vindt hij. Maar voor de overheid heeft dat toch een andere betekenis. Als je voor de overheid wel je eigen geld kan verdienen dan breng je per kop geld op in plaats van dat het ze geld kost. Alleen op die manier heeft dat invloed.

En tijdens het schrijven van deze blog hoorde ik het zelfs in de sportschool terugkomen. Ik vroeg een bekende hoe het met haar werk ging. En ze zei “Ja, maar ik werk maar vier dagen per week”. En toen zei ik ook direct, met volle overtuiging, hoezo is dat ‘maar’ vier dagen? Het gaat allemaal om perceptie. En dat we toch ergens het idee hebben opgevat dat je ‘goed’ bezig bent als je fulltime werkt.

We kijken nog steeds met zijn allen erg naar elkaar, van goh en wat doe jij? Wat voor functie heb je? Waar heb je voor gestudeerd? Wat is je inkomen? Het lijkt soms wel alsof we elkaar op basis daarvan classificeren. Jij hebt zoveel inkomsten, jij werkt zoveel of jij kan niet werken. En vervolgens hangen we daar dan allemaal een waardeoordeel aan. Zonde en erg, toch?

Want wat maakt het uit? Ik gun iedereen een baan. Als het niet kan of het is niet mogelijk, dan wil dat niet zeggen dat je dan niet voldoet. En ik hoop dat we daar vanaf kunnen stappen. Heel eerlijk? Zelf was ik hier vooral mijn ergste criticus in.

Ben je alleen maar een topper wanneer je 40, 36 of 38 uur per week werkt? Ik werk bijvoorbeeld 24 uur per week in loondienst en daarnaast doe ik nog veel verschillende dingen. Maar stel je voor wanneer ik alleen ‘maar’ 24 uur per week zou werken. En wanneer iemand dan vraagt “Wat doe je nog meer?” en ik zou zeggen dat ik mezelf vooral bezig houd met chillen en genieten. Is dat dan minder of juist beter? Of maakt het gewoonweg niets uit.

Laten we onszelf niet zo druk maken over elkaar of over wat de maatschappij vindt of zegt. De maatschappij is een statisch iets. Het gaat om ons. Om jou en mij. En daar heb je invloed op. Op jouw stukje. En ontdek wat voor jou werkt als het over werk gaat. Kijk gewoon waar jij je goed bij voelt. Kijk niet teveel naar een ander. Iedereen heeft een eigen belastbaarheid, ambitie, gezondheid.

Met mijn tweede boek heb ik onderzoek gedaan naar gezondheid, herstel en de invloed van werk. Ik denk dat als het gaat over vitaliteit en geluk, dat je dat ook kan halen als je ergens het gevoel uithaalt dat je er toe doet. Dat kan je ook halen uit hele andere dingen dan alleen naar kantoor gaan en op die manier je werk doen. Een hobby, vrijwilligerswerk of iets betekenen voor je medemens, hoe mooi kan het zijn.

Ik denk dat we dat te vaak uit het oog verliezen omdat we heel erg gewend zijn dat je je steentje moet bijdragen in de vorm van een betaalde baan. Maar heel eerlijk, los van gezondheid, de komende jaren zal er niet voor iedereen werk zijn. Hoe gaan we daar dan als maatschappij mee om? Wat voor rol mag je dan spelen? Ik denk dat het er iedere keer op neerkomt dat je dit zelf mag bepalen en dat we alleen maar van elkaar kunnen leren in plaats van naar elkaars verschillen kijken.

Je kent iemand zijn verhaal niet of zijn achtergrond. Je weet niet wat iemand wel of niet heeft geprobeerd. Je kent de verhalen achter de voordeur niet. Ik dacht ook altijd dat ik een hbo-papiertje nodig zou hebben om er toe te doen. Maar dat is niet zo. ik doe nu ook gewoon mee, ik verdien mijn eigen geld, zonder diploma. Er is zoveel meer mogelijk dan je denkt.

Hoe blijf je gemotiveerd?

Hoe blijf je gemotiveerd?

Tussen al dat streven en strepen is het de kunst om gewoon te leven.

Het behalen van doelen, klein en groot, blijkt een verslavend effect te hebben. Wanneer je een taak afrondt, krijg je een shotje dopamine toegediend in je brein en dat geeft je instant een lekker gevoel. Dat shotje krijg je ook wanneer je een berichtje ontvangt of een like op social media. En net zoals met alles wat lekker voelt, smaakt dat naar meer. Totdat je van dopamine-shot naar dopamine-shot gaat en je verslaafd geworden bent aan je zelf gecreëerde drukte.

Januari is alweer op de helft en de meest depressieve dag van het jaar staat voor de deur: de mythische “blue monday”. Tussen oud en nieuw, de belofte van een kraakhelder onbeschreven blad en de realiteit van sneeuw die verandert in modder, lijkt de aanloop naar de zomer behoorlijk lang.

Hoe ga jij om met je dromen en doelen? Stel, je bedacht onder de kerstboom dat je aan het einde van het jaar een nieuwe baan wilt hebben. Of een opgeruimd huis en misschien, nog belangrijker, een opgeruimd hoofd. Je wilt een eigen website hebben opgezet of drie keer per week sporten. Vijf kilo minder wegen.

Deze doelen klinken haalbaar, maar dat wil niet zeggen dat het zo makkelijk is.
Er zijn zat mensen die ieder jaar dezelfde goede voornemens boven water halen. En anderen stoten door en behalen hun doel. Wat gebeurt er wanneer je niet direct resultaten ziet, dan komt het aan op je motivatie en doorzettingsvermogen. Kan de boog altijd gespannen zijn? En wat doe je als dat niet zo is? Ik denk ook dat het leven tussendoor kan komen en je van de waan van de dag behoorlijk druk en afgeleid kan zijn.


Waarom wil je bepaalde dingen bereiken?
Wat is je onderliggende motivatie? Voor wie doe je het? En is het haalbaar zoals je je leven nu leeft? Heb je tijd om aan je doel te werken? Wat gebeurt er wanneer je het niet bereikt? Hoe ziet je leven eruit wanneer je het wel hebt behaald?

Stel, je hebt dit allemaal helder voor jezelf. Je staat in de startblokken en er gebeurt niets.

Hoe kan je je slagingskans zo groot mogelijk maken? Door je droom tot een doel te maken en hier vervolgens kleine stappen uit te halen. Zo werkt het voor mij. Een boek schrijven als doel duizelt me nog steeds. Maar ik heb dit opgedeeld in hele kleine stappen zodat ik per week mezelf alleen maar hoefde te focussen op dat kleinere doel. Natuurlijk weet je dat er nog iets groters op je staat te wachten. Maar door het op te delen en het realistischer te maken, ga je week na week successen boeken en werk je als ‘vanzelf’ naar je doel toe. Klinkt natuurlijk makkelijker dan het is.

Na mijn vakantie in Tanzania en op Zanzibar merkte ik dat mijn motivatie, waar ik altijd van op aan kan, ver weg was. Ik zag behoorlijk op tegen de drukte die ik, lees je mee, vooral mezelf opleg.
Wanneer je tijdelijk uit je eigen gecreëerde ratrace stapt, ga je van een afstandje kijken naar jezelf en je leven. Zeker op vakantie, zonder WiFi en er zijn geen to do lijstjes. Je hoeft alleen maar van je strandbedje naar het buffet en weer terug. Dan valt er een hele hoop weg. En kan je opnieuw bedenken hoe je het zou willen.

Vanaf dat mooie strand keek ik terug op een 2016 waarin ik harder heb gewerkt dan ooit. Omdat ik heel duidelijk wist waar ik naartoe wilde. En dat is me gelukt. Wat een geweldig jaar was dat. Maar veel rust was er niet. Ik geloof dat je lichaam, je ziel of wat dan ook, aangeeft waar je behoefte aan hebt. De winter is bedoeld als pauze. De natuur trekt zich terug en bereidt zich voor op alles wat komen gaat in de lente. Laten we onze seizoenen omarmen en er wat meer naar leven.


Voor het eerst in jaren heb ik veel minder scherp wat ik allemaal wil bereiken.
Het zal even wennen worden want mijn doelen geven me brandstof. En blijkbaar, maar niet heel verrassend, ben ik verslaafd aan mijn eigen lijstjes. Het wordt mijn uitdaging om tussen het streven en strepen gewoon te leven. Hoe druk je bent of wat je doet zegt niets over wie jij bent. We hebben de ongelofelijke luxe om ons eigen leven vorm te geven. Laten we daar gebruik van maken.

Een Amerikaanse schrijfster Danielle la Porte beschreef het ooit zo prachtig.
Stel, je ontvangt een uitnodiging voor een feestje of je hebt een taak voor je liggen, vraag jezelf dan eerst af: voelt dit licht of zwaar? Je hoeft er niet eens over na te denken, je lijf geeft het antwoord al. Je weet wat goed voor je is en wat moeiteloos aansluit bij wie jij bent en wil zijn. Ik ga dit principe meer toepassen in 2017. Voelt iets licht of zwaar? En waarom zou je het vervolgens doen of niet doen?

Dus, nee de boog kan niet altijd gespannen zijn. Ik denk dat dit juist alleen maar goed is wanneer je de touwtjes ook af en toe laat vieren. Niet alleen tijdens vakanties. Ook in je dagelijkse leven.

Hoe wil jij leven? Wat wil jij manifesteren in 2017? Kom op 29 januari naar de workshop Manifesteer jouw jaar en neem deze zondagmiddag pauze. Voor jezelf. Ik heb nog een plekje vrij.

Mijn 3 jaar thema’s

Mijn drie thema’s van 2016

“Don’t worry about getting it right. Just get it started.”

Hoe afgezaagd het misschien ook is, ik houd ervan. Terugblikken in december. Op het jaar wat achter ons ligt. En het idee dat we binnen een paar weken met een schone lei opnieuw kunnen beginnen. De illusie! Ik dompel mezelf graag volledig in alle mogelijkheden die een nieuwe agenda en jaar met zich meebrengt.

2016 stond voor mij in het teken van het verder ontdekken van mijn mogelijkheden. Hierin grenzen oprekken waarvan ik dacht dat ze er waren. Maar er soms niet bleken te zijn. Wat is er weer veel veranderd. Vorig jaar was ik rond deze tijd al zenuwachtig of mijn contract verlengd zou worden in juni. En wat ik moest doen als dat niet zo was. Ook vond ik het spannend om betaalde opdrachten aan te gaan. En ik twijfelde of ik mijn tweede boek moest gaan schrijven. Op Jamaica, in december 2015, merkte ik destijds vooral onrust. Ik had geen idee wat er zou gebeuren als ik die controle los zou laten. En mijn leven zou beleven in plaats van het alleen maar te plannen.

Dat klinkt wel erg mooi, in de praktijk was het afgelopen jaar opnieuw een grote to-do lijst. Dus wat dat betreft is dat leven beleven iets voor op het lijstje voor 2017. 😉

Ik besloot dat ik in 2016 alles aan zou gaan wat mij verder zou brengen in mijn ontwikkeling. Focus? Absoluut niet. Vanuit mijn enthousiasme ging ik alles aan. En daarin ontdek je vanzelf hetgeen waar je je op wilt focussen.

Wanneer ik terugkijk naar het afgelopen jaar stond het op werkgebied vooral in het teken van de drie volgende thema’s.

“To be responsible, keep your promises to others. To be successful, keep your promises to yourself.”

Ontwikkeling

Toen ik begin 2016 in mijn onzekerheid aan het afwachten was of ik mocht blijven ja of nee op mijn werk merkte ik vooral angst. In april kwam ik een vacature tegen waar ik direct hartkloppingen van kreeg. Toen wist ik dat ik dat gevoel moest volgen en mijn eigen pad moest gaan bewandelen. Niet afwachten op iets wat wel of niet zou komen. Klinkt makkelijker gezegd dan gedaan. Wat vond ik het spannend om te kiezen voor iets nieuws en ook echt voor mezelf. Maar diep vanbinnen wist ik dat dit voor mij de beste keuze was. En dat stemmetje valt dan op een gegeven moment niet meer te negeren. Gelukkig maar!

“Showing up fully exactly where you are is the fastest way to get where you want to go!”

Doorzetten

In januari tekende ik een contract voor mijn tweede boek met de uitgeverij met het idee dat er eind november een afgerond manuscript zou zijn. Een tikkeltje te optimistisch. Er komt nu absoluut schot in de zaak en het lijkt erop dat ik binnen twee maanden tot een afronding kan komen.

In ongeveer een jaar een boek op de plank typen. Heel eerlijk? Zo geweldig als het is om te schrijven, dit boek was een van de moeilijkste projecten die ik tot nu toe heb gedaan. Een ware confrontatie met mezelf. Ik bleek ook deze keer wat overtuigingen in de kast te hebben liggen over mezelf in combinatie met schrijven. En sowieso is het iets, dat ook al ben je met andere dingen bezig gedurende zo’n jaar, altijd in je kop zit. Want heb je een vrije dag? Nou hup, aan het schrijven dan!

De letters zijn dus niet als vanzelf op het papier gekomen. In zekere zin staat dit boek ook weer voor een overwinning op mezelf. Nu ik vorm begin te ontdekken in het verhaal komt het samen en word ik ook steeds enthousiaster. Ik ben blij dat ik heb doorgezet en heb absoluut veel geleerd over de weg ernaartoe.

“Insight without action is worthless.”

Opnieuw durven kiezen

Verder stond mijn agenda vol met workshops en lezingen die ik het afgelopen jaar heb gegeven. Wat was het een sneltrein, ik heb ongelofelijk veel geleerd. Daarnaast lanceerde ik mijn nieuwe website en het idee dat ik online schrijfcoaching aan ga bieden. Dat laatste was nogal een ding. Want eind 2016 staat dat programma er nog steeds niet. Sowieso was het veel te ambitieus van mezelf. Ik werk al bijna iedere dag. Dus ik snap niet zo goed waar ik de illusie vandaan heb gehaald dat ik er ook nog een heel online programma bij zou kunnen maken en lanceren.

Ik ontdekte dat het er niet voor niets nog niet staat. Ik weet en voel dat ik ondernemer ben en hier de komende jaren in wil groeien.

Ik geloof absoluut in de kracht van schrijven. Maar ik ben geen schrijfcoach. Ik sta voor schrijven als middel en niet als doel.

De komende tijd ga ik mijn boek afronden en daarna alles wat ik in 2016 heb opgezet opnieuw definiëren. Ik heb al een vrij scherp idee. Maar ik denk dat het belangrijk is om eerst energie op te bouwen.

Je mag opnieuw kiezen. Een andere weg kiezen. Bedenken wat het beste past en dit opnieuw neerzetten. De enige begrenzingen hierin leg je jezelf op. Denk ik.

Dit jaar ontdekte ik vooral dat alles mogelijk is. Maar niet tegelijk. Het draait uiteindelijk toch om gezondheid, liefde, vriendschap en energie. Dat heb ik ook weer ontdekt.

Volgend jaar ga ik voor focus en structuur. En jij?

Op een gezond en creatief 2017!

“Ik heb niet zoveel met perfectie”

“Ik heb niet zoveel met perfectie”

Via Facebook zag ik een foto van Sylvie Meis in mijn tijdlijn voorbijkomen. Ze stond met een foto in een blaadje en over haar hoofd stond de volgende tekst gedrapeerd: “Ik heb niet zoveel met perfectie”. Kijk, dat perfectie niet bestaat weten we allemaal. Maar voor mij is het zo doorzichtig als het ondergoed wat ze jarenlang aan de man bracht dat Sylvie tot op het bot toe perfectie nastreeft.

It takes one to know one. En zij voert het tot grote hoogten precies uit. Laten we elkaar vooral niet voor de gek houden. Ik geef het toe, ik ben ook een perfectionist Sylvie. Ik vind je stoer. Een vechter. Een topwijf. Nee, ik heb geen gym laten aanleggen aan huis, zodat ik niet meer in de sportschool hoef te zweten. En nee, ik eet eigenlijk nog wel carbs. En ja, je past twee keer in mij. Dus misschien lijken we wel helemaal niet zo op elkaar.

En als jij al niets meer met perfectie hebt. Waarom ik dan nog wel? En wat is het eigenlijk voor bullshit. Beyonce zingt het al in haar prachtlied “Pretty hurts”: “Perfection is a disease of a nation”.

En dat is het. Mooi, mooier, mooist. In alles de beste versie zijn van jezelf. Op ieder vlak uitblinken en meer. Niet dat ik er niet aan meedoe. Maar het zou leuk zijn wanneer goed genoeg zou zijn. En dat vind ik soms nog een tikkeltje lastig.

less-is-more-2

Perfectionisme is tot op een bepaalde hoogte leuk om na te streven. Maar tot welk punt ben je nog een leuk mens, voor jezelf en ook voor je omgeving? En wanneer is het niet meer leuk te noemen.

Vorige week maakte ik voor het eerst een grote fout op mijn werk. Voor een van mijn grootste opdrachtgevers. Wat er gebeurde was achteraf gezien geen mooi plaatje. Ik zat als een bezetene te rammen op mijn laptop terwijl de tranen over mijn wangen liepen. Mails te versturen met de juiste informatie naar honderden mensen. De fout? Ik had een mail gestuurd naar duizend mensen met de verkeerde link voor een webinar. Geen levensbedreigend iets zou je denken, maar wel met grote gevolgen voor mijn opdrachtgever.

Mijn werkgever en de klant baalden er natuurlijk van dat het was gebeurd, maar ik denk dat ik zelf het meeste ervan baalde. Op dat moment wilden mijn collega’s me helpen. Troosten zelfs. Chocolade voeren. Een knuffel geven. En ik kon niets eens reageren. Want diep vanbinnen vind ik dat iedereen fouten mag maken, behalve ik.

Dat slaat natuurlijk nergens op en het helpt niemand verder. Perfectie nastreven is zinloos. Het zet je onder druk, zorgt juist dat je fouten maakt. Het verlamt en slaat alle creativiteit uit je.

Op mijn werk vroegen ze me ook wanneer ik van plan ben om te stoppen met mezelf te bewijzen. Ik vond dat nogal een statement. Want dat is precies wat ik doe. Nog steeds. Na al die jaren. Die bewijsdrang zit nog diep en dat doe ik niet voor de buitenwereld, maar vooral voor mezelf. Het is nooit genoeg. Nooit goed genoeg. Nooit perfect genoeg wat ik aflever. Vermoeiend ergens. En zo zwaar is het niet zoals ik het hier beschrijf. Maar fouten maken hoort erbij. Dat betekent dat je nog steeds leert en groeit. En dat is iets wat ik het allerleukste vind wat er is. Ontwikkeling. Stappen maken.

Wanneer ik erbij stil sta ben ik zo ongelofelijk trots op mezelf. Met huid en haar heb ik mezelf uit de diepste krochten van mijn ziel gevochten. Ik kan weer voor mezelf zorgen. Voor mezelf staan. Ik voel me fit en vitaal. Ik heb een baan die ik op eigen kracht heb verdiend en die me, los van die fout, super goed af gaat.

Ik merk dat ik zelfvertrouwen aan het opbouwen ben. Werken is een onderdeel van mijn leven, maar niet wie ik ben. Ik heb bakken ambitie. Ik ben niet mijn ambitie. Ik mag ook luieren. Niets doen. Genieten. Mijn tweede boek volgt. Het gaat me lukken. Ik hoef niemand en mezelf vooral niet meer te overtuigen. Alles is mogelijk. Stap voor stap. En af en toe een struikelmomentje hoort erbij.

Dinsdag 8 november geef ik twee workshops over de verlammende werking van perfectionisme. Ik heb er alweer heel veel zin in! Meer informatie over deze workshop? Neem contact met me op via info@deborahdepoorter.nl.

Load More Posts